سرزميني بود که همه‏ي مردمش دزد بودند. شب‏ها هر کسي شاه‏کليد و چراغ دزدي را بر مي‏داشت و مي‏رفت به دزدي خانه‏ي همسايه‏اش. در سپيده‏ي سحر باز مي‏گشت به اين انتظار که خانه‏ي خودش هم غارت شده باشد.
و چنين بود که رابطه‏اي منطقي شکل گرفته بود و کسي از قاعده نافرماني نمي‏کرد. اين از آن مي‏دزديد و آن از ديگري و همين‏طور تا آخر و آخري هم از اوّلي. خريد و فروش در آن سرزمين کلاهبرداري بود، هم فروشنده و هم خريدار سر هم کلاه مي‏گذاشتند. دولت، سازمان جنايتکاراني بود که مردم را غارت مي‏کرد و مردم هم فکري نداشتند جز کلاه گذاشتن سر دولت. چنين بود که زندگي بي هيچ کم و کاستي جريان داشت و غني و فقيري وجود نداشت.
ناگهان، کسي نمي‏داند چگونه، در آن سرزمين آدم درستي پيدا شد. شب‏ها به جاي برداشتن کيسه و چراغ در خانه مي‏ماند تا سيگار بکشد و رمان بخواند.دزدها مي‏آمدند و مي‏ديدند چراغ روشن است، پس راهشان را مي‏گرفتند و مي‏رفتند.
زماني گذشت.
بايد براي او روشن مي‏شد که مختار است زندگي‏اش را بکند و چيزي ندزدد، امّا اين دليل نمي‏شود چوب لاي چرخ زندگي ديگران بگذارد. به ازاي هر شبي که او در خانه مي‏ماند، خانواد‏ه‏اي فردا ناني در سفره نداشت.مرد خوب در برابر اين دليل، پاسخي نداشت.
شب‏ها از خانه بيرون مي‏زد و سحر به خانه بر مي‏گشت، اما به دزدي نمي‏رفت.
آدم درستي بود و کاريش نميشد کرد. مي‏رفت و روي پُل مي‏ايستاد و بر گذر آب در زير آن خيره ميشد. صبح باز مي‏گشت و مي‏ديد که خانه‏اش غارت شده است.
يک هفته نگذشت که مرد خوب در خانه‏ي خالي‏اش نشسته بود، بي غذا و پشيزي پول.
اما اين را بگوئيم که گناه از خودش بود. رفتار او قواعد جامعه را به هم ريخته بود.
مي‏گذاشت که از او بدزدند و خود چيزي نمي‏دزديد. در اين صورت هميشه کسي بود که سپيده‏ي سحر به خانه مي آمد و خانه اش را دست نخورده مي‏يافت.همان خانه‏اي که مرد خوب بايد غارتش مي‏کرد .