توی قاب خیس این پنجره ها

nina30may — Tue, 17 Jun 2008 01:47:05 GMT

پرده را کنار می زنم

...........

پرده را که کنار بزنم
در قاب پنجره
کم کم پيدا می‌شوی.
آمدنت
مثل طلوع خورشيد
تماشايی‌ست
...
تو فقط از پشت پنجره
سرک بکش
تا ببینی چطور
بی تاب می‌شوم
تمام راه
می‌پروازم
پله‌ها را سه تا يکی
پر می‌وازم
خدا کند
خيالم زودتر از من
تو را نبيند.

در خاطراتم دستکاری می‌کنم
هر به ايامی
هرجا دلم تنگ شد
تو را می‌سازم.

چشم‌هام را که می‌بندم
باز اینجایی
همین روبروی من
به ساکتی خدا نشسته‌ای
چشم‌هام را که باز می‌کنم
اتاقم از نو
متولد می‌شود بی تو.
حتماً این اتاق
مرا خواب می‌بیند
بی تو!

....

من که هنوز نگفته‌ام چطور
با خیالت
و چشم‌هام
و این اتاق نارنجی
خانه می‌سازم!
گفته‌ام؟

در خاطراتم دست می‌برم
کاری می‌کنم
که از اول
باشی
از روزی که عشق را شناختم.

هی خانه می‌سازی
با کتاب
و من
هی کتاب‌ها را می‌ريزم.

نداشتم در تو می‌دويدم
به تو رسيدم؟
نداشتم باز به خاطراتم نگاه می‌کردم
قطاری مرا پياده کرد
که تو سوار شدی؟

من
تو را
صورتی می‌بوسم
تو مرا سبز و آبی بباف
يک رج سبز
يک رج آبی
يا هر رنگی دوست داری
اگر خواستی
همه را نارنجی بزن.

عباس معروفی

............................

میخواهم بگذارم این پنجره ی نارنجی که از لا به لای آنهمه طراوت و سبزی آنجور دلبرانه برق می زند و انگار یک زندگی گرم را با همه ی بهانه های خوشبختی اش پشت آن قاب پنهان کرده است همین جا بماند.
تا روزی نو
و حرفهایی نو ..

من که هنوز نگفته ام چطور
با خیالت
و چشم هام
و این اتاق نارنجی
خانه می سازم
گفته ام؟

پنجره

nina30may — Thu, 05 Jun 2008 20:26:05 GMT

پنجره

nina30may — Thu, 29 May 2008 01:27:05 GMT

-دستم به بادکنکا نمی رسه....
-باباش! بیا بغلش کن.. میخواد دستش به بادکنک هاش برسه..
سی ِمی

..................................

پنجره

nina30may — Fri, 23 May 2008 04:24:05 GMT

پنجره

nina30may — Wed, 21 May 2008 17:44:05 GMT

روی کاغذ سفید و بزرگی میخواهم نقاشی بکشم.

با مداد مشکی در سمت چپ کاغذ خانه ای می کشم با شیروانی زرشکی رنگ..
بالکنی کوچک و نرده های چوبی و پنجره هایی باز و پرده های زرد.. به رنگ خورشید صبح های اردیبهشت.
و من خانه را روی تپه ای سبز در کلاردشت می گذارم.
سبزی تپه را با مداد های سبز روشن و تیره پر می کنم و گلهای خودروی زرد و نارنجی و بنفش..مثل نقطه هایی لا به لای رنگهای سبز.
آن دورها در آسمان آبی روشن.. قله ی قهوه ای و سیاه -خاکستری علم کوه را می شود به سایه ای نشان داد ..
و قسمتی از رودخانه ی پر آب و آبی- سفید کلاردشت در سمت راست کاغذ است.
روی بالکن ِ خانه پیچک رونده ای است با برگهای قلبی شکل سبز و سفید و گلهای شمعدانی با رنگ مدادهای سرخ و صورتی و سبز ..در گلدانهایی به رنگ خاک.
در چوبی خانه قهوه ای تیره است و پوسیدگی های روی آن کمرنگتر .. با زوار و دستگیره ی فلزی نقره ای.

وارد خانه می شوم با رنگهای زرد کمرنگ ـ که از نور پشت پرده هاست و کمی نارنجی ..خیلی کم به جای بوی شیرینی خانگی که در فضا پیچیده و قهوه ای کمرنگ و پر رنگ برای چوب نرده ها و کف اطاق ..چهارچوب پنجره ها و صندلی های راحتی..میز کار و قفسه ی کتابخانه و تیرکهای سقف که همه چوبی است ..
رنگ قرمز برای روکش صندلی های راحتی .
و از هر رنگ مثلث ها و مربع هایی به روی کف اطاق..انگار دو گلیم و یک جاجیم.
رنگ آجری تیره می شودشومینه ی روی دیوار و چند خط قهوه ای..به جای هیزم .

آشپزخانه کاشی های سفید دارد و قفسه های چوبی ..(باید مداد قهوه ای ام را بتراشم!) ...
رنگ آبی ِ پر رنگ برای بشقابهای لعابی و دو لیوان که روی آبچکان سفید آویزان است.
کتری سفید که روی خطهای آبی کمرنگ شعله اجاق میجوشد..و بخار سفید ابر مانندی بالای آن.

روی میز اطاق حتما باید گلدانی باشد شیشه ای که آن را با رنگهای سفید ..آبی کمرنگ و کمی نور منعکس شده ی زرد و قهوه ای نشان میدهم.. و دسته گلی از گلهای زرد و بنفش و قرمز ..

از پله ها بالا میروم..با رنگهای ..قهوه ای و نارنجی و آجری.
در اطاق طبقه ی بالا که به بالکن باز میشود..یک تخت است با رو تختی چهارخانه ی کرم رنگ.. یک کتابخانه ی کوچک ..صندلی و آینه ی روی دیوار و یکی دیگر از همان گلیم های طبقه ی پایین روی کف چوبی اطاق بالا.

حالا چه مانده است؟
از روی بالکن .. تپه های سبز اطراف و شیروانی های خانه های مجاور را می کشم.. به رنگهای زرد و نارنجی و آبی و خاکستری.
درخت های سبز بلند...سبز ِ بلندِ بلند... و یک جاده ی سنگفرش خاکستری پیچ پیچ...
رنگ آبی آسمان را پر رنگ تر می کنم و چند ابر گل کلمی سفید هم آن دورها..
و با مداد مشکی چند پرنده و زاغچه در حال پرواز.

به اطاق بر میگردم.. و روی تخت دراز می کشم...
فکر میکنم... چه کم دارد؟
جلوی آینه می روم ـ قابی مربع شکل با انعکاس نورها و شکلهای اطراف ـ در آینه خودم را می کشم..با بلوز سفید آستین کوتاه و شلوار جین سورمه ای.. من در آینه خوشحالم و چشمهایم میخندند..
خب..
حالا تمام خانه را هاشورهای ریز ریز خیلی کمرنگ صورتی میزنم ..به رنگ حضور عشق.
کمی هم رنگ آبی کمرنگ و سبز خیلی کمرنگ برای صدای سکوت و قل قل کتری.

تمام شد؟
از خانه بیرون می آیم..اطراف را باز بینی میکنم مبادا چیزی از قلم افتاده باشد! ..
آسمان که خوب است..خورشید و درختها ..و کمی دیگر شاید رنگ سفید برای رودخانه...
و تمام!
کاغذ نقاشی ام دیگر سفید نیست... رنگی ِرنگی است...
......
حالا با مداد پر رنگ مشکی روی همه ی رنگها هاشورهای سیاه میزنم.....
روی همه ی کاغذ.. روی علم کوه و رودخانه ی کلاردشت..
روی خورشید و خانه ام و حتی آن پرده های زرد...
همه جا هاشورهای سیاه... به جای همه ی دلتنگی ها و فاصله ها.

نقاشی من تمام می شود.

.....................................

این نقاشی را قبلا ها کشیده ام..
آن روزها به جای دلتنگی هایم هاشور سیاه کشیدم و نقاشی ام را زیر آن پنهان کردم و رهایش کردم.. امروز به همین قدر نمیتوانم بسنده کنم.. امروز میخواهم همینکه نقاشی ام تمام می شود کاغذش را جایی قایم کنم.. مبادا خراب شود.. مبادا قطره ای آب.. رنگها را در هم کند.. مبادا کس دیگری با مدادهای رنگی دیگر که رنگشان را من دوست ندارم وارد خانه شود..
باور کنم آیا که زندگی خیلی وقت است که آن چیزی نیست که توی دفترهای نقاشی است ؟..

nina30may — Tue, 20 May 2008 16:03:05 GMT

با منطق رویا

با منطق رویا
در آغوش من خفته ای
می بینم که خفته ای
خدا می آید و می گوید:
داری چکار می کنی؟
بهش میخندم و می گویم :
دیدی باز نفهمیدی که ما دو نفریم!

من بیمارم؟
یا این پرده ها
خورشید را به من
نارنجی می تابانند؟

عباس معروفی

............................

پنجره

nina30may — Tue, 20 May 2008 00:55:05 GMT

توی وبلاگستان که میگردم دوست جان های من بیشتر از "اردیبهشت" میگویند و اتفاقات اردیبهشتی زندگیشان.. اما من همیشه درگیر این "خرداد" لعنتی ام و " خردادی " لعنتی ! بودنم!
همیشه هم از یکی دو هفته ی آخر اردیبهشت انگار که به پیشوازش میروم حس و حالم عوض میشود.. نه نوشتنم میاید .. نه فکر کردنم..
این روزهای آمدن خرداد ..من باز هم یکهو " این یکهو بودنش دیگر فکر نکنم برای شماها که مرا می شناسید چندان تعجب بر انگیز باشد" کارم را در آن محله ی پرتقالی ها ول کردم و در نتیجه اوقات فراغت بسیار زیادی!! دارم و در نتیجه خیلی زیاد هم به همه "چیز" و گاها هم "نا چیز" فکر میکنم .. زیاد به موسیقی هایی که دوست دارم گوش میکنم.. کتابهای "خانمان بر انداز " قبلا خوانده شده ام را می خوانم و فیلم های "ناراحت کننده" ی خوب میبینم ..و نمی دانید.. "نمی دانید؟ می دانید!" توی کله ام چه خبر است از بلا تکلیفی ها و ترس ها.. از عشق و شور ِ شروع های تازه..
خب! خرداد برای من ماه خاطره هاست و یاد ها.. دم در ایستاده و میخواهد بیاید تو...
بگذار بیاید..
بشینم لبه ی پنجره و کتابم را بخوانم..

بعضی ها خوشبخت به نظر میایند چرا که کارشان را راحت کرده اند و اصلا به موضوع فکر نمیکنند. بعضی ها برنامه ای دارند: شوهر میکنم..خانه می خرم..دو تا بچه میاورم..پیش میروند اما نمیدانند مقصدشان کجاست.. فکر میکنند معنی زندگیشان همین است و هیچوقت هم چیزی نمی پرسند.. اما با وجود این همه چشمشان غمی را نشان میدهد که خودشان هم از وجودش در جانشان خبر ندارند.
-تو خوشبختی؟
-نمیدانم!
-نمیگویم همه ی مردم دنیا بدبختند.. اما گرفتارند: ساعت ها کار میکنند .. به بچه ها میرسند.. به همسر ..کار..گرفتن مدرک..برنامه ی فردا..چیزی که نخریده اند.. و این چیزها.. بیشترشان میگویند: وضعم عالی ست.. هر کاری بخواهم میکنم و هر چه بخواهم دارم.. خانواده..خانه..کار.. سلامتی..
پس معنای زندگی یعنی کار.خانواده.بچه هایی که بزرگ میشوند و ترکتان میکنند ..زن و شوهری که خیلی زود به جای عاشق و معشوق به دو تا دوست بدل میشوند..حرفه ای که روزی تمام می شود؟ بعد چه؟ جوابی در کار نیست.موضوع را عوض میکنند. در واقع می گویند وقتی بچه هایم بزرگ شدند.. وقتی همسرم بیشتر دوست من بود تا محبوبه ام.. وقتی باز نشسته شدم آنقدر وقت دارم تا کاری را همیشه دوست داشتم بکنم : سفر!
اگر اصرار کنم همیشه متوجه می شوم که چیزی کم دارند..آقای رییس هنوز قراردادی که دوست دارد را نبسته..خانم خانه دار دوست دارد استقلال یا پول بیشتری داشته باشد..عاشق میترسد معشوقش را از دست بدهد..تازه کار نمیداند کارش را خودش انتخاب کرده یا دیگران .... در هیچکس آرامش ندیدم.. باز هم می پرسم: تو خوشبختی؟
-نه!.... تو را دوست دارم..کاری دارم که همیشه آرزویش را داشتم..آنقدر آزادم که تمام دوستهایم به من حسودی میکنند. اما چیزی هست..........
-چی؟
-فکر میکنم اگر توقف کنم زندگی معنایش را از دست میدهد!
-نمیتوانی آرام بگیری..به پاریس نگاه کنی..دستم را بگیری و بگویی : خواسته ام را بدست آوردم حالا برویم دنبال بقیه زندگی مان؟
- میتوانم به پاریس نگاه کنم..میتوانم دستت را بگیرم.. اما نمیتوانم این حرف را بزنم!

زهیر پائولو کوئیلو

پنجره

nina30may — Mon, 12 May 2008 22:55:05 GMT

.......

A Man stumbles into a deep well and plummets
a hundred feet before grasping a spindly root,
stopping his fall.
His grip grows weaker and weaker,
and in his desperation he cries out,
"is there anybody up there?"
He looks up ,and all he can see is a circle of sky.
Suddenly,the clouds part and a beam of bright
light shines down on him.
A deep voice thunders,
"I ,THE LORD ,AM HERE! LET GO OF THE ROOT,
AND I WILL SAVE YOU."
The man thinks for a moment and then yells,
"Is there anybody else up there?"

..............

Hanging by a root has a tendency to tip the scales toward reason! :)

پنجره

nina30may — Sat, 10 May 2008 03:41:05 GMT

رنگ آبی ..آسمان
رنگ زرد ِآفتاب
         رنگ سبز ِزندگی ست

رنگ سبز ِ زندگی
رنگ قرمز.. رنگ خون
         رنگ مرگ ِ قهوه ای ست

رنگ مشکی رنگ شب
با سفید ِ رنگ ماه
        طوسی خاک زمین

رنگ بی رنگی مگر
رنگ ِبی رنگی مگر...

عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد....

nina30may — Tue, 06 May 2008 21:09:05 GMT

توی یک مجله ی فارسی زبان که توی مونترال چاپ میشه
ماجرای یک خواستگاری رو نوشته بود.. اینجور داستانهای "به من بگویید چه کنم؟"
و " به من بگویید چرا.." و "ای داد دیدی چی شد! " توی مجله های ما زیاده ..
این یکی ولی توی خبرها بود و ظاهرا واقعی..
یک آقای دکتر خوش ذوق و صد البته ایرانی .. دوست دختر خوشبخت و صد البته
خوش شانس !! ایرانی اش و مهمون میکنه به یک سفر اروپا ..
میرن اتریش و سالزبورگ و دیدن لوکیشن معروف فیلم اشکها و لبخندها و..
همون قصر اون آقا کاپیتان خوشتیپه و ..
خلاصه توی همون حیاطه و زیر همون آلاچیق معروف که حتما از فیلمش یادتونه...
آقای دکتر با یک انگشتر احتمالا برلیان از دوست دخترش خواستگاری میکنه!...
- حالا کی میتونه بگه نه!!

دوستم گفت نتیجه ی اخلاقی این داستان اینه که هنوزم آدمهای عاشق وجود دارند!
من اما داشتم فکر میکردم آخرش ما نفهمیدیم علم بهتر است یا ثروت؟؟

..........................................................

پنجره